Hoe ongewoon het is.
Dat het gewoon zo is.
Dat ze daar zit.
Op schoot bij pappa.
Grote blauwe ogen.
Boven een oranje verjaardagstaart.
Een gewone verjaardag.
Van een gewoon meisje.
Doe maar blazen.
Nog iemand een wens?
Nee, niemand, niets.
Alles kwam goed.
.
Een jaar geleden had niemand hiervan durven dromen. Het is ongelooflijk maar waar: soms komt alles goed.
→ 1 ReactieCategorieën: Gedachten · Schrijfsels
Ik zit een stukje te tikken voor mijn blog als ik de deur hoor slaan. Vanuit de hal roept Fabiola: ‘Hoi!’ Dan rent ze op een drafje de kamer binnen.
‘Hé, wat ben je aan het doen?’
‘Hé’, antwoord ik, ‘ik tik een stukje.’
‘Leuk’, zegt Fabiola, ‘maar kom je buitenspelen?’
‘Ik zou wel willen, maar het is nog niet af.’
Fabiola komt achter me staan, legt haar kin op mijn schouder en loert naar het scherm. ‘Waar gaat het over?’
‘Nou een beetje over boompje verwisselen, maar vooral over neuken natuurlijk.’
Fabiola veert rechtop. ‘Neuken?’ roept ze verbaasd.
‘Ja’, zeg ik, ‘zoals altijd.’
Een raar keelgeluid moet duidelijk maken dat Fabiola dat een vreemd verhaal vindt. ‘Jij schrijft nooit over neuken.’
‘Tuurlijk wel’, zeg ik, ‘dat zou jij toch moeten weten.’
‘Wat bedoel je daarmee?’ vraagt Fabiola achterdochtig.
‘Nou gewoon, jij leest mijn stukjes toch.’
‘Ja, en…?’
‘Nou, dan weet je toch dat ze over neuken gaan.’
‘Ik weet even niet wat ik moet zeggen’, zegt Fabiola.
‘Grappig.’
‘Nee, maar wacht!’, zegt Fabiola. ‘Zeg je nu dat je eigenlijk alleen maar schrijft over neuken?’
‘Duh!’
‘Maar je schrijft over angst en de wind en eh… dansen en zo’
Ik haal mijn schouders op.
‘Ga weg!’, roept Fabiola. Ze kijkt me met grote ogen aan.
‘Ik dacht dat vrouwen het ondertussen wel wisten’, zeg ik. ‘Bij mannen draait het altijd maar om één ding.’
‘Neuken!’, zegt Fabiola.
‘Precies.’
‘Ja, maar jij schrijft! Ik bedoel: voor schrijvers is dat toch anders.’
‘Dacht ‘t niet.’
‘Dus die hele blog van jou…’
Ik knik. ‘Alleen maar neuken.’
Fabiola is even stil. ‘En vrouwen dan?’
‘Vrouwen?’
‘Ja, al die schrijvende vrouwen met die blogs. Gaat dat ook allemaal over neuken?’
‘Nee, niet. Bij vrouwen gaat het om uiten.’
‘Uiten?’ vraagt Fabiola.
‘Uiten’, zeg ik. ‘Vrouwen willen zich uiten, het liefst zo veel mogelijk. Dus gaan ze praten en praten en nog meer praten. En als er even niemand is om tegen te praten, of iedereen wil zelf aan het woord zijn, of is suf geluld, of nou ja, wil bijvoorbeeld alleen maar neuken, nou, dan gaan ze dus schrijven.’
‘En dan gaat het niet over neuken?’
‘Nee. Nou ja, soms schrijven ze letterlijk over neuken. Maar zelfs dan hè, zelfs dan gaat het vaak niet écht over neuken.’
Fabiola loopt naar de bank en gaat zitten. Ze heeft diepe rimpels in haar voorhoofd.
‘Goh’, zegt ze.
‘Ja’.
‘Dus als jij schrijft over, noem maar wat: de regen, dan gaat het eigenlijk over neuken.’
Ik knik.
‘En als vrouwen schrijven over neuken, dan gaat het over eh … uiten.’
‘Yep!’
Fabiola schudt haar hoofd. ‘Jij weet helemaal niets van vrouwen.’
‘Zou kunnen’, zeg ik. ‘Of jij weet niets van neuken.’
Fabiola zucht diep terwijl ik rustig doortik.
‘Nou lekker belangrijk allemaal’, zegt ze na een tijdje. ‘Is je verhaal nou klaar?’
‘Bijna’, antwoord ik. ‘Wat wil je eigenlijk gaan doen?’
‘Boompje verwisselen natuurlijk.’
‘Dat kan niet met zijn tweeën.’
‘Tuurlijk wel’, zegt ze, ‘dit stukje gaat toch niet echt over boompje verwisselen, dat zeg je net.’
‘Doh!’
Even later spelen we buiten – boompje verwisselen.
→ 4 ReactiesCategorieën: Gedachten · Schrijfsels
‘Zevenenveertig jaar ben ik heel gelukkig getrouwd geweest. Altijd gedacht: als er iemand van ons de pijp uitgaat, ben ik het. Want zij was er zo een: als je er de jungle mee ingaat, heb je ’s avonds een dak boven je hoofd en te vreten. Maar ja, die kanker, dat is een sluipmoordenaar. (…) Maar ik ben niet op een stoel gaan zitten klagen. Dat had ze ook niet gewild. Doorgaan, afleiding zoeken. En daar heb ik wél geluk mee gehad. Want als je doet wat je graag doet, word je nooit moe.’
Johnny Hoes in Vrij Nederland in een interview door Sander Donkers.
De man is inmiddels negentig.
Hij schreef zesduizend liedjes.
Dat is tien liedjes en dat dan zeshonderd keer.
Ik bedoel.
En! morgen in Het Uur van de Wolf, de documentaire over zijn leven.
Kijken verplicht, ben ik bang.
→ 2 ReactiesCategorieën: Citaat · Gedachten · Muziek · Tv
(klik plaatje)
And we’re holdin up the bypass
Whoa-oh
Me and my dad havin a top laugh
Oh-woa
I’m sittin on the toolbox
Oh-oh
And I’m so glad I’m not in school, Boss
So glad I’m not in school
Meer hier: http://www.jcbsong.co.uk/ en hier: http://www.monkeehub.com/
→ 2 ReactiesCategorieën: Citaat · Film · Muziek · Woensdag Filmdag
Party favours on the floor and a
Half drunk bottle with a popcorn in it
Yesterday’s dress in a complete mess and a
Bruise on my arm, I don’t know how I got it
January 1st and it’s already clear:
It’s gonna be another shitty year
Citaat uit liedje 2006 – Hello Saferide (YouTube)
Desalniettemin: Het wordt alweer een prachtig jaar.
Heus.
→ 6 ReactiesCategorieën: Citaat · YouTube
‘Doe maar branden,’ zegt Fabiola. Ze port met een stok in het vuur. Ik pak de champagnefles, neem een slok en geef hem aan haar. ‘Doe maar drinken,’ zeg ik. We zijn onderweg naar Beer om op de Noordpool oud en nieuw te vieren; naast elkaar onder een deken, op een ijsschots in een koude nacht op zee.
Fabiola heeft de fles neergezet en de deken opgetrokken tot haar kin. Ze draait haar hoofd om me aan te kijken, rolt dan weer terug. ‘Ben jij eh…’, vraagt ze dan, ‘ben jij eigenlijk nog steeds bang?’
‘Ja’, antwoord ik, ‘vaak wel. Of eh… nou ja, eigenlijk altijd.’
Fabiola knikt.
‘En jij?’ vraag ik. ‘Ben jij nog steeds ongelukkig?’
‘Ook’, zegt ze, ‘vaak wel.’ Ze zucht een wit wolkje en is even stil. ‘Maar soms heb ik dat liever.’
‘Liever?’
‘Dan niets.’
Ik knik en staar naar de sterren, die ver boven ons in de donkere hemel ook geen idee hebben wat ze daar doen. Als ik plotseling grinnik, kijkt Fabiola me vragend aan.
‘Wat is er?’
‘Ik bedacht me ineens dat ik dit een goed jaar vond.’
‘Echt?’ vraagt Fabiola.
‘Echt’, zeg ik, ‘ja.’
‘Waarom?’
‘Ik weet niet. Er waren mooie dingen, mooie mensen… Dat is genoeg.’
Fabiola is even stil. Dan mompelt ze zacht voor zich uit: ‘Dat is ook zo. Dat is.’
We drinken allebei uit de fles, luisteren we naar het geklots van de golven en staren in het vuur. Mijn gedachten zijn aanbeland bij Beer en hoe die lekkere dingen staat te koken als Fabiola plotseling vraagt: ‘Denk jij… denk jij eigenlijk dat wij ooit lukken?’
Ik voel de koude lucht in mijn longen prikken als ik diep ademhaal. Onder de deken tast ik naar Fabiola’s hand. Ik knijp er zachtjes in. Dan zucht ik, zacht. ‘Ik weet het niet, Fabiola, maar ik vermoed van niet.’
Ze schudt haar hoofd. ‘Nee, ik ook niet.’ ‘Maar weet je’, zegt ze dan, ‘ik heb wel iets bedacht.’
‘Ja?’ zeg ik, terwijl ik een slok neem.
‘Jij en ik, hè, wij, wij zijn ontzettend goed in falen.’
Terwijl ik bijna stik in mijn champagne, kijkt Fabiola me glunderend aan.
Nog nahoestend zeg ik: ‘Je hebt gelijk. Wij falen eh… wij falen…’ Ik schud mijn hoofd, ik weet het niet.
‘Magistraal!’ brult Fabiola. ‘Wij falen magistraal!’ ‘Toch?’ Ze kijkt me vragend aan.
‘Zoals wij falen, dat is pure kunst,’ antwoord ik stellig.
Fabiola hikt. ‘Zeker!’
Dan laat ze zich tevreden achterover zakken en ook ik ga weer op mijn rug liggen. De deinende schots doet samen met de champagne en de warme deken zijn werk en na een paar minuten ben ik bijna in slaap gedommeld als Fabiola -nog steeds hikkend- me aanstoot.
‘aiebdbi?’
‘Eh, ja?’ geeuw ik.
‘Wil je een verhaal vertellen?’
‘Moet dat nu?’
‘Alsjeblieft?’ vraagt Fabiola
‘Goed’, zeg ik, ‘maar niet als je me de rede valt en alleen als je me af en toe die fles aangeeft.’
‘Natuurlijk’, zegt ze.
Ik haal mijn arm onder de deken vandaan en wijs tussen onze hoofden omhoog. ‘Die ster daar, die heldere met die twee kleinere aan allebei de kanten, zie je die?’
‘Eh… ja, ik denk het,’ zegt ze.
‘Dat’, zeg ik plechtig, ‘dat is het midden van het brilletje van het sterrenbeeld van de grote Fabiola.’
‘Dat kan niet,’ zegt ze.
Ik frons mijn wenkbrauwen. ‘Wil je nou dat ik vertel of niet?’
‘Sorry’, zegt Fabiola, ‘ik zal het niet meer doen.’
Ik zucht. ‘Oké dan, luister, zwijg en huiver!’
En dan vertel ik het eerste verhaal van de grote Fabiola en de dappere aiebdbi, die op zoek naar geluk vele avonturen beleven en weten te falen als geen ander. En soms roept Fabiola: ‘Echt niet!’ en soms roept ze ‘Juist!’. En plotseling, als ik in haar ogen de vlammen van het vuur zie dansen, voel ik het: Ik ben niet bang. Niet hier. Niet nu. Niet.
En terwijl ik verder vertel en Fabiola luistert, duwen de golven de schots traag richting Beer die de laatste hand legt aan zijn marinade voor zeehondenfilet. Door de donkere lucht boven onze hoofden zoeft een vallende ster. Een walvis springt uit het water en draait een sierlijke pirouette.
En ergens, al behoorlijk dichtbij, nadert het nieuwe jaar.
→ Plaats commentaarCategorieën: Gedachten · Schrijfsels
… de verder onopvallende man die ik in de Albert Heijn XL bananen zag uitzoeken.
Na een stuk of dertig trossen gekeurd te hebben, scheurde hij uit drie afzonderlijke trossen-om-trots-op-te-zijn, drie losse bananen die hij in een plastic zak stopte, waarna hij opnieuw vol overgave de trossen aan een nauwkeurige inspectie onderwierp, wat ertoe leidde dat hij, voor hij vertrok, nog twee bananen uit de zak die niemand zou durven betitelen anders dan met de term ‘prachtbananen’, wist om te ruilen voor twee exemplaren van een zo uitmuntende bananiteit, dat deze schrijver er geen woorden voor heeft.
.
Ging het om krom? Of ging het om geel?
Ik weet het niet.
Het was prachtig.
En gratis.
Ik had er graag voor betaald.
Hoera!
→ 2 ReactiesCategorieën: Gedachten · Schrijfsels
