De man op de berg

Het enige bewijs dat hij nog kon leveren, was NIET schrijven. En dat deed hij dus.

Hij kocht een camera. Om toch iets te doen te hebben. (Ook daarmee kun je schrijven – dat leert hij nog wel.)

Iedere ochtend klimt hij de de berg op. Zodat hij daar zit, op de rand, als de zon opkomt.

Beneden in het dal slapen de mensen, de dieren, en ook de dingen (al beweren die dat ze nooit moe worden).

Als de eerste stralen van de zon op zijn gezicht vallen, zucht hij diep. Dan fluistert hij zacht: Het is goed zo, echt.

.

Hij zat daar al vaker, vroeger.

Fluisterde dingen als: Ik wil dood.

Ook dat meende hij niet.